Anasayfa   Forum   Haber   Resim   Video   İletişim   
İL SAĞLIK MÜDÜRLÜĞÜNE ATANAN OP.DR.NEVRUZ EREZ BU GÜN IĞDIR'A GELDİ  |  DSİ Karadenizspor 1-0 Iğdır Es Spor  |  IĞDIR GENÇLİK MERKEZİNİN NAZİK ZİYARET VE KUTLAMASI  |  Iğdır Belediyesi'nden "çocuk gelin olmasın" uygulaması  |  Belediye Eş Başkanlarımız 21 Ekim Dünya Gazeteciler Günü Nedeniyle Kutlama Mesajı Yayınladı  |  21 Ekim Dünya Gazeteciler Günü Mesajı  |  İl İstihdam Ve Mesleki Eğitim Kurulunun 2019 Yılı Son Toplantısı Yapıldı  |  76 Iğdır Belediye Spor 4 Tuzluca İdman Yurdu Spor 1  |  TIR DOLUSU KAÇAK SİGARA  |  NEVRUZ EREZ SAĞLIK MÜDÜRLÜĞÜNE ATANDI  |  
Forum  Köşe Yazıları Akay Aktaş BEN DEPREMDE HİÇ KORKMADIM

BEN DEPREMDE HİÇ KORKMADIM


akayhoca
Seviye  Yönetici
Toplam Puan: 0
Giriş Sayısı: 269
Konu: 231
Cevap: 0
Bu Konu 22 gün önce eklendi

BEN DEPREMDE HİÇ KORKMADIM

BEN DEPREMDE HİÇ KORKMADIM

01/10/2019

Yıl 1962.Aylardan EYLÜL. Bu günkü Merinos mağazasının yeri evimiz. Üç sıra kerpiçten örülü, cephesi Revan taşlı.Temeli uzun Erhacı sarıtaşları temel altına konulmuş.Su basmanı , pencere üstü ve atmalık ağaçlar sırasında olmak üzere üç defa ağaç hatıllı Ermeni'den metruke evimiz.
Kars bütünleme sınavlarından döndüğüm gece idi.Geceyarısı ev zangır zangır titredi.Müthiş bir uğultu ile birlikte.
Uyku sersemliği ile pencereye koştum.Pencere iç pervazları pek genişti o zamanki evlerin.Ancak sarsıntıdan duramadım.Camı kırıp demir parmaklıklara tutundum.
Dışarıdan komşuların bağrışları feryatları nidaları geliyordu.
Babam kapıyı açıp koşun çocuklar zelzele oluyor dedi.
Bahçeye fırladık o panik içerisinde üç kardeş ve annem.
Bahçe karanlık. Boy yüksekliğinde ekinler otlar var.Malum mevsim güz sonu.
Ard arda silahlar atılıyor.Yatan filan varsa uyanması için.
Babam artçı sarsıntıların arasında eve girip battaniye,yorgan getiriyor habire. Bende babama yardım ettim.Sarsıntılar arasında eve girip zorunlu eşyaları taşıyoruz.15 Yaşında bir gencim.Her şeye meydan okuma yaşı.
Depremin o insanın tüylerini diken diken eden ve derinlerden diplerden gelen uğultusu hala kulaklarımda.
Günlerce bahçede yattık ama günlük ihtiyaçlarımız için de eve girip çıkmak zorundaydık.
Depremde ölen filan olmadı.Ağır hasar gören evler oldu.Başta devlet daireleri.Yani müteahhitlerin yaptığı evler.Ve taş binalar özellikle de hatıl atılmamış evler.
Sonradan Kızılay tarafından çadır dağıtıldı.Ardından devletçe tahta barakalar yapıldı ve deprem sonrası yaşantımız bir düzene girdi.
1983 yılı.Atatürk Ortaokulu. Dersteyim.Tahta önünde ders anlatıyorum.Birden zemin ayaklarımdan kaydı adeta.Lambalara baktım. Depremi en iyi gösteren işaret, lambalardır.Tavanla beraber sallanırlar.
Çocuklarda anladılar depremin olduğunu.Erzurum depreminin rüzgarı Iğdır'ı da sallamıştı.
Çocukları yavaş yavaş paniğe yer vermeden dışarı çıkardım. Birkaç öğretmen ile koridorları da, koşuşturmaya kargaşaya fırsat vermeden tahliye ettik.
Ancak bir iki pek kahraman öğretmen, çocukları dahi sınıfta bırakarak pencereden atlamış ve ayağını burkan, hatta kıran bile olmuştu.O öğretmenlere, öğrenciler hep korkak gözü ile baktılar küçümsediler.Haklılardı fazlasıyla hem.
Van depremini de Iğdır şiddetiyle hissetti.Çocuklar baba deprem oluyor diye bağrıştılar. Boş verin yatın uyuyun dedim.
Zira evimi kendim pek, nizami, teknik ve sağlam yaptırmıştım. Hem de birinci kattayız daha. Yani üst katları ileride para bulursak yaptıracağım.Bu eve bir şey olursa Iğdır'da tek canlı dahi kalmaz diyerek yorganı başıma çektim.Ama dışarıda üçüncü dünya savaşı çıkmışçasına silahlar patlıyordu.
Sarsıntılarda devam ediyordu.
Bense kaygısız korkusuz uyumaya devam ettim..





Tarih  :  1 Ekim 2019        Okunma  :  168        Yazan  :  akayhoca

Spacenuke Spacenuke Facebook Facebook Twitter Twitter FriendFeed FriendFeed

Konuya Cevap Yaz